چرا جی‌نکس هاب رو ساختم
من از وقتی به دنیا اومدم گیمر بودم. یادمه بیشتر از نود درصد بازی‌هایی که آنلاین انجام دادم رو تنهایی بازی کردم. حتی الان هم که دارم بازی می‌کنم، انرژیِ این رو ندارم که صبر کنم یکی بیاد، یا برم دنبال آدم بگردم که باهاش بازی کنم. نمی‌دونم اسمش چیه، ولی انگار یه‌جور اجتناب از آدم‌هاست — نه اینکه فکر کنم آدما آزاردهنده‌ان، فقط... یه چیزی توی وجودم اجتناب می‌کنه. با اینکه می‌دونم اگه تنها بازی کنم بیشتر می‌بازم، بازم وقتی تنهایی می‌برم یه حس خوبی داره.
اینجا، توی ایران، از بچگی یاد می‌گیریم همه‌چیزو خودمون تنها انجام بدیم؛ کسی رو نیاز نداشته باشیم. این یه مزیت بزرگه، ولی یه شمشیرِ دولبه هم هست. تنها موندن برای مدت طولانی می‌تونه واقعاً بهت آسیب بزنه — روی مغزت، روی روحت. یکی از دلیل‌هایی که خیلی از نوجوون‌ها و مردهای بیست‌ساله دچار افسردگی شدید می‌شن و حتی به خودکشی فکر می‌کنن، دقیقاً همینه: تنهاییِ مردونه.
نمی‌گم این سایت کسی رو درمان می‌کنه یا برای پیشگیریِ از خودکشی ساخته شده — این‌جوری نیست. فقط می‌گم این پلتفرم رو ساختم که به آدمای گیمر ایرانی، که این روزها با چیزای زیادی دست‌وپنجه نرم می‌کنن، کمک کنه چند ساعت با بقیه خوش بگذرونن.
یه خاطره از یه قطعی اینترنت
چند ماه پیش، وقتی اینترنتِ بین‌الملل قطع بود، فهمیدم یه عده رفتن و توی تیم‌اسپیک یه جامعه ساختن که آدمایی رو که هیچی از هم نمی‌دونستن به هم وصل می‌کرد — یه روش پیدا کرده بودن که بازی رو به‌صورت لوکال آنلاین انجام بدن. با اینکه نود‌ونه درصد اینترنت قطع بود، از همون یک درصد باقی‌مونده استفاده کردن تا بازم به هم وصل بمونن. اون موقع اینترنت بین‌المللی نداشتیم؛ فقط ایرانی‌ها به ایرانی‌ها وصل بودن — یکی از مشهد می‌تونست با یکی از تهران بازی کنه. قشنگیش این بود که همه همدیگه رو دوست داشتن و بهم احترام می‌ذاشتن.
یادته وقتی توی یه بازی آنلاین یهو می‌بینی یکی ایرانیه، اول میگی «اه لعنتی، یکی دیگه ایرانیه، حتماً نوبه»؟ ولی خب، بی‌خیال — همه‌مون ایرانی‌ایم. فارغ از نژاد، فارغ از خون، فارغ از هرچی؛ ما تنها آدمایی هستیم که واقعاً پشت هم وایمیستیم. اگه ما به همدیگه اهمیت ندیم، کی میده؟
اینجا چه‌جور جایی می‌خوام باشه
هدف من از ساختن جی‌نکس هاب فقط و فقط وصل‌کردن گیمرها به همدیگه‌ست. حتی برام مهم نیست چقدر توی خودِ سایت بمونین. محتمل‌ترین چیزی که قراره اتفاق بیفته اینه که بیاین، یه تیم پیدا کنین، باهاشون پارتی ببندین، برین سراغ اپلیکیشن‌های دیگه و دیگه برنگردین اینجا — که اتفاقاً همون هدف اصلیمه. چون دقیقاً همینو خودم دنبالش بودم: دادنِ یه جامعه از آدمایی شبیه به خودش، به یه آدم تنها؛ آدمایی که باهاش ارتباط برقرار می‌کنن و می‌فهمنش.
فقط امیدوارم هرکسی که قراره عضو این جامعه بشه، این پروژه رو همون‌جوری ببینه که من می‌بینمش: یه جای پاک.
قانونِ رفتار اینجا
می‌دونم مردا می‌تونن بی‌ادب باشن، و این یه‌جورایی بخشِ باحالِ مرد بودنه. باحال نیست وقتی سربه‌سرِ هم نذارین، وقتی شوخی نکنین، وقتی فحش ندین. برای همین بعضی از این چیزا رو اجازه دادم — چون قصد ندارم اینجا رو مهدکودک کنم. ولی در عین حال، امیدوارم همه اینجا به هم احترام بذارن. چون چرا که نه؟ اینجا جاییه که آدما باید بیان و دوست پیدا کنن.
امنیت و حریم خصوصی
سعی کردم اینجا رو تا جایی که می‌تونم امن کنم. حتی شماره‌موبایلتون از دیدِ ادمین‌ها هم پنهانه، چه برسه به کاربرای عادی. حریم خصوصیتون برام خیلی مهمه، و همین‌جوری هم می‌مونه.
اگه کسی حس ناامنی بهتون داد، تهدیدتون کرد، یا اذیتتون کرد تا جایی که دیگه نمی‌خواین اذیت بشین — چون شوخی تا یه حدی باحاله، نه بیشتر — بلاکش کنین و گزارشش بدین. لازم نیست اسکرین‌شات بگیرین، ولی اگه گرفتین بفرستین، ضرری نداره. ما خودمون بهش رسیدگی می‌کنیم. اینجا قراره یه جای امن باشه.
این یه نسخه‌ی آلفاست
این سایت رو تا جایی می‌سازم که همه دوستش داشته باشن. ممنون که جی‌نکس رو امتحان می‌کنین. اگه پیشنهادی دارین یا باگی دیدین، همیشه می‌تونین پیام بدین — من همیشه توی سایت حضورم؛ مالک یا ادمین‌ها رو پیدا کنین، می‌تونن بهم برسونن.